Geen inspiratie

Donderdag hadden we helemaal niks gepland, en zoals dat zo gaat was al meteen de ochtend met koffie en thee voorbijgegaan. Ik voelde de pilates van gisteren (ja ook woensdag) nog behoorlijk in de benen en was van plan om nu eindelijk weer eens met de muziek aan de gang te gaan. Inderdaad heb ik met de schriften en de partituren voor mijn neus gezeten, maar het wilde niet lukken. Toen heb ik maar de opera Sternenhoch van Acher afgekeken. Een bijzondere ervaring, mag ik wel zeggen. Opzwepende muziek, surrealistisch acteerwerk, vervreemdende kostuums en een verhaal a la Punch and Judy, en dat dan allemaal in Esperanto gezongen. Een echte aanrader, die ga ik beslist nog een keer bekijken, net als een poos geleden Ice, heel anders maar ook zo fascinerend. Daarna ben ik in de stralende zonneschijn een uur achter in het bos gaan wandelen, nog altijd kon ik haast mijn ene been niet voor mijn andere krijgen.

Anthropoceen de opera

Vandaag heb ik de opera Anthropoceen bekeken. Het gaat helemaal niet over het anthropoceen, maar over een boot die klimaatverandering op de noordpool aan het bestuderen is. Daar vinden ze een in het ijs 'begraven' jonge vrouw. Ze leeft nog. Zij blijkt een offer te zijn van een ijsbewonende stam, om het ijs te laten smelten, of juist niet, dat begreep ik niet goed. In elk geval willen de bootbewoners, die door domme acties van de wetenschappelijke ploeg in het ijs vastgevroren zitten, het voorbeeld volgen. De man die verantwoordelijk wordt geacht voor het overlijden van een van de wetenschappers op het ijs (hij zelf zegt dat het een ongeluk was) wordt vermoord. Het meisje geeft aan dat dat nou juist geen offer is. Een offer is als je dat wat je liefhebt en koestert, opgeeft. Niet als je in boosheid je ontdoet van wie je niet zint. Het ijs smelt wel, nu. Er komen redders aan. De bootbewoners, onder het bloed, zijn er niet gerust op.

De boodschap van de opera kwam pas heel laat een beetje over. De muziek beviel me matig, veel heen en weer geroep van hoog naar laag, en gehoehoe van het rekken van woorden. Schril. De tussenstukjes, die noorderlicht en storm moesten verbeelden, waren nog het aardigst. Wel heb ik waardering voor de durf om weer iets heel nieuws te maken. De aankleding was ook aardig. Wat zal het warm geweest zijn voor de zangers, in dikke poolpakken onder de schijnwerpers te moeten zingen.

Dan vond ik Ice een totaal verschillend soort opera. Ook moderne muziek, maar lieflijk vaak, en een werkelijk verhaal dat tot nadenken stemt. Dat zag ik op 16 maart, ik ga het nog maar eens bekijken.

Ice

Zo koud is het nu ook weer niet. Er ligt geen ijs, al regent het weer en voel ik de natte lucht het huis in waaien. Maar dan is het juist lekker om te kijken naar een opera, en dat werd deze keer de Finse productie Ice op basis van de gelijknamige roman van Ulla-Lena Lundberg. Waar ik van houd in opera is niet alleen mooie of spannende muziek, maar ook een goed verhaal. Dit is een goed verhaal.

Als de nieuwe pastoor voor twee eilanden op zijn bestemming komt, treft hij daar rivaliserende groepen - er is geen brug tussen de eilanden, in meer dan één opzicht. De vrouw en dochter van zijn voorganger maken het hem ook niet gemakkelijk. De ruwe vissers en boeren hebben een grote aantrekkingskracht voor de voorganger en zijn gezin en ze willen heel graag bij hun gemeenschap blijven. Maar de zee en het ijs die de kerk met de eiland verbinden, hebben hun eigen wetten en er lijken onzichtbare, oude krachten te werken. De nieuwkomers lijken geen besef van hun waarschuwingen te hebben ... De pastoor probeert verbinding te brengen, maar moet dat met de dood bekopen.

De muziek is intrigerend: vanaf het begin hoor je het zingende ijs, de zachte ping-geluiden die er uit kunnen opstijgen. Het broeierige geheel komt goed tot zijn recht. Het lot van de oprechte pastoor is echt triest, en of zijn parochianen ervan leren?

Boeket

Ik kijk nu al twee weken naar het boeket bloemen dat ik had gekocht. Het ziet er nog steeds aardig uit, vooral een anjer is nog prachtig. Felroze en wijd open. Jammer dat bloemen zo kunstmatig worden gekweekt, anders zou ik vast vaker een boeket in huis halen.
Een enkel keertje krijg ik bloemen van Eef. Zo ook die dag dat hij me ten huwelijk vroeg. Keurig in het pak en met stropdas bracht hij me een boeket met rode rozen. Een prachtig boeket. En een hele verrassing. Ze staan al heel lang gedroogd en wel in een hoge vaas, op een ereplekje.
Deze vrijdag is het marktdag, maar ik sla vandaag de bloemen toch over. Ik heb ook niets nodig van de markt. Beetje gelezen. Nagenoten van de opera Ice van het Finse nationale opera- en balletgezelschap. Straks nog even bridgen. Niet echt een actief dagje; gisteren gesport, en het regent teveel om naar buiten te gaan.